Het zal je misschien verbazen, maar voor mij persoonlijk is dit de moeilijkste fase van allemaal. De weerstandsfase kom ik over het algemeen wel goed doorheen, maar daarna word ik meestal heel onrustig van mezelf. Dan kan ik mijn energie niet kwijt en wil ik van alles tegelijk. Voor mijn omgeving is dat soms lastig, want ik kan als een stuiterbal van hot naar her rennen. Met de jaren heb ik geleerd om die drukkende energie die naar buiten wil beter te kanaliseren. Ik zorg altijd dat er genoeg taken op mijn actieplan staan om effectief te kunnen blijven en niet als een wervelwind door de kamer te gaan. Zo heb ik dit ook toegepast op mijn creatieproces, wat ik noem: 'groter leren denken'. Weet je nog dat ik terugkwam uit Spanje met een uitnodiging om mijn werk op een bijzondere plek te mogen delen? Die uitnodiging is een presentatie voor de VN in Genève. Tijdens de bijeenkomst in Spanje, waar ik met weerstand naartoe ging, raakte ik aan de praat met een vrouw die de juiste connecties heeft om me daar te introduceren. Je begrijpt dat ik even moest slikken toen ik de uitnodiging aannam, maar nu ik aan het idee gewend ben, sta ik te trappelen! Tegelijkertijd weet ik dat er veel moet gebeuren, want je kunt je voorstellen dat je voor de VN niet zomaar iets in elkaar draait. Voor zo'n hoogtepunt neem je een aanloop. Je moet geduldig alles uitzoeken, een reis plannen, communiceren met de organisatie zelf, je verhaal afstemmen op relevante thema's, etc. Er komt veel bij kijken en de meeste klussen zijn niet erg inspirerend, eerder noodzakelijk. Liever zou ik gelijk aan een mooie presentatie gaan werken, maar dat heeft nog geen prioriteit nu. Eerst moet ik de zakelijke kant afhandelen, zodat ik straks groen licht heb om mijn gang te kunnen gaan. In deze fase van het proces vind ik dat echter niet erg, want ik moet toch mijn energie kwijt. Bovendien geeft het veel voldoening om de noodzakelijke klusjes als eerst te doen, want daarmee is straks de weg vrij om lekker los te gaan!