OPBOUWEN NAAR HET MOMENT SUPRÊME

‘Waar doe ik ‘t voor?’ Dat is voor mij de belangrijkste vraag van deze fase. Als je hier geen antwoord op kunt geven terwijl je bezig bent met iets waar je eigenlijk geen zin in hebt, doe je iets verkeerd. Iedereen weet dat en toch hebben we dit geheugensteuntje nodig om bij de les te blijven. Weten waar je je voor uitslooft, is belangrijk om je te ontdoen van excuses en verwijten en positief te blijven. Hier hoef ik voor mijn gevoel geen uitleg over te geven, want het is voor ons allen bekend. Wel wil ik je inspireren om wat extra aandacht te besteden aan de minder leuke taken van je actieplan, want ze zijn belangrijk voor jouw manifestatie. Ze geven je het gevoel dat je ‘t ook echt verdient.

 

EEN ECHTE CREATOR ZIJN

Voldoening is een frequentie die ik pas echt kon toelaten toen ik begon te begrijpen wat er voor nodig is om je intenties waar te maken. Het gaat namelijk niet vanzelf. Niemand reikt jou je droom op een presenteerblaadje aan. Je moet er voor werken, dingen voor laten en soms zelfs iets doen waar je eigenlijk niet achter staat. In mijn beleving heeft voldoening weinig te maken met genot, plezier of erkenning en alles met de wil om te slagen. Het is door de zure appel heen bijten om te krijgen wat je wilt.

 

De andere kant van de medaille is dat vervelende klussen zorgen voor een toename van je eigenwaarde. Het feit dat je diep gaat voor wat je wilt manifesteren, geeft je ook het bevredigende gevoel dat je het waard bent om het te ontvangen. Je werkt er immers hard voor, niet waar? Als dan het magische moment komt dat je daadwerkelijk de oogst mag binnenhalen, kun je zeggen dat niemand ’t je in de schoot geworpen heeft en dat jij weet hoe het voelt om een echte creator te zijn. Daarmee is alles in evenwicht en eindig je de cyclus met een voldaan gevoel.

 

HET MOMENT SUPRÊME

De laatste keer dat ik zelf dit gevoel had, was na afloop van het grote event Rhythm of the Soul in de Jaarbeurs in Utrecht. Het was een groot spektakel, met ruim 500 mensen in een witte zaal, allemaal in dezelfde frequentie. Er was muziek, verbinding, ontroering. De activaties deden hun werk en het einde was spraakmakend, met een ritmische finale waar iedereen met een eigen instrument aan bijdroeg. Het gejuich en getrommel kan ik zo weer terughalen en elke keer als ik eraan terugdenk, krijg ik weer kippenvel. Maar de beleving zelf, daar gaat het hier niet over. Dat was de manifestatie en daar heb ik van genoten. De weg ernaartoe was een ander verhaal, want er komt veel kijken bij zo’n grootschalig evenement.

 

Een beleving op een locatie als de Jaarbeurs kan alleen een succes worden als je overal bovenop zit. Je moet over elk detail beslissen, elke vergadering bijwonen, elke opdracht controleren. Je moet mensen instrueren en motiveren. Er moet genoeg promotie gemaakt worden en zorgen dat er achter de schermen afspraken lopen voor repetities, sound-checks, vervoer, catering, etc. Tussendoor is er altijd wel een brandje dat geblust moet worden en als je niet het geduld hebt om mensen die moeilijke vragen stellen of die hun verhaal kwijt moeten te woord te staan, kun je beter niet aan de klus beginnen. Tijdelijk draait je hele wereld om dat ene evenement en je hebt een lange adem nodig om de eindfase te halen. Maar als dan het moment aanbreekt waarop je het podium opstapt en de mensen toespreekt, sta je volledig in je kracht! Je voelt namelijk de waarde van wat je hebt neergezet, omdat je er hard voor hebt gewerkt en intens naartoe hebt geleefd. Mijn moment in de Jaarbeurs was dan ook geen ijdele poging om mensen een fijn gevoel te geven. Nee, het was mijn moment om te oogsten. Ik had dat podium verdiend om mijn boodschap te delen en daardoor was de voldoening groot.

 

Aan de andere kant ken ik ook de situatie waarin je iets in je schoot geworpen krijgt en de energie van ver moet komen. Er is dan ook geen sprake van echte voldoening, omdat je er niks voor hebt gedaan. Wanneer de opkomst voor een presentatie tegenvalt of ik krijg kritiek ergens op, kijk ik altijd heel kritisch naar wat ik ervoor heb gedaan. Ben ik actief geweest? Zit mijn hart erin? Heb ik me goed voorbereid? Heb ik er de nodige uren voor gemaakt? Elke manifestatie, groot of klein, vereist een zekere investering van tijd en energie. Zo heb ik wel eens een presentatie afgezegd omdat ik er te weinig mee bezig was. Voordat je een podium betreedt, moet je je plek hebben verdiend, anders kom je niet over. Mensen voelen je niet, omdat het niet jouw creatie is. Daarom zijn de mindere taken in je actieplan zo belangrijk. Je moet je ingraven in hetgeen je wilt creëren. Het moet een belangrijk onderdeel van je leven zijn, zodat je op het moment suprême het recht hebt om tegen jezelf te zeggen: ik sta hier omdat ik dat verdien!

 

Verhoog de waarde van jouw manifestatie. Dat is mijn boodschap voor deze fase. Val niet terug in oude gewoontes door uit te stellen wat je moet doen, want die verleiding kan groot zijn. Nu is de tijd om uren te maken. Je hebt nog een paar dagen om alles uit deze cylcus te halen. Ik zou zeggen: ga ervoor!

 

Van hart tot hart,

 

Janosh

{terug naar boven}