WEERSTAND, KRITIEK EN LEREN INCASSEREN.

Wat zou ik je graag behoeden voor de fase waar je nu in zit. Toen ik deze workshop ontwikkelde, wist ik al vrij vroeg dat het thema weerstand erin voor zou komen en dat ik openheid moest geven over mijn pijnlijke processen op dit vlak. Ik heb zo vaak in deze fase gezeten, aan de vooravond van een (voor mij) grote verandering met een keiharde confrontatie als resultaat, dat ik me goed kan verplaatsen in waar je de komende dagen doorheen gaat. Er zijn veel mensen die afhaken op dit punt en dat is begrijpelijk. De angst om te verliezen speelt je parten als je niet oppast. Had ik een toverstafje, dan gebruikte ik die nu om alle weerstand bij je weg te nemen, maar helaas: die heb ik niet. Ik kan je alleen erkennen in je gevoel en delen wat mijn eigen ervaringen zijn, zodat we elkaar kunnen motiveren in dit proces.

EEN DECEPTIE

Als je met verbazing de inhoud van deze fase leest en je afvraagt waarom je weerstand zou moeten ervaren, dan zeg ik je dit: deel eens openlijk met je omgeving wat je nu aan het doen bent. Vertel mensen over deze reis, over wat je hebt ontdekt over jezelf en wat je wilt gaan creëren. Als er dan nog genoeg mensen overblijven die je steunen, doe er dan nog een schepje bovenop. Deel je gevoelens, je enthousiasme, je droom, je actieplan. Beschrijf het toekomstbeeld dat je hebt gezien en hoe zeker je ervan bent dat je daar uit gaat komen. Ik durf te wedden dat er vanzelf weerstand ontstaat; is ‘t niet bij jou, dan is ‘t wel bij de ander.

 

Een verandering geeft per definitie weerstand. Dat kan ook niet anders, omdat je jezelf los moet maken uit een situatie waarin je bent vast komen te zitten, maar die wel zo veilig en vertrouwd voelt, dat je praktisch chaos creëert als je er iets aan probeert te doen. Dit heeft direct effect op je omgeving. Mensen met wie je regelmatig omgaat, hebben een bepaald beeld van jou. Dat beeld baseren ze op jouw gedrag, jouw acties, jouw uitspraken. Tegelijkertijd zien ze niet wat er zich in jou allemaal afspeelt en omdat we niet iedereen constant maar onderdeel kunnen maken van onze innerlijke processen, moeten veel mensen het doen met het plaatje dat jij afgeeft.

 

Maar nu heb je besloten om dat plaatje te veranderen – deze workshop heeft je dat duwtje gegeven. In jouw gedachten vormt zich een nieuw plaatje, iets dat nog niemand te zien heeft gekregen. Alleen jij voelt het. Je maakt er dagelijks contact mee. En op het moment dat jij duidelijk hebt hoe het plaatje moet zijn en je brengt het met passie naar buiten, in de hoop dat iedereen net zo blij en enthousiast is als jij, wordt je geconfronteerd met het tegenovergestelde. Niemand is even enthousiast als jij. Iedereen heeft wel iets op je plan aan te merken. Goed bedoeld al dat commentaar, maar bepaald niet waar je op had gehoopt! Daar sta je dan, met je mooie verhaal. Had je ’t nu maar voor je gehouden, dan had je jezelf deze deceptie bespaard!

 

Herkenbaar? Ik ben nog niet eens begonnen! Er is zoveel wat aan de oppervlakte kan komen in deze fase. Angst, wrok, twijfels, geheimen, oude patronen van tig jaren terug… Zodra je in een nieuwe frequentie stapt, is het hek van de dam. Ineens verandert je kijk op de werkelijkheid en komen vriendschappen en relaties op de weegschaal te liggen. Het is dan aan jou om te besluiten wat je doet met de reacties die je krijgt; of je ze negeert of invloed laat krijgen op de keuzes die je hebt gemaakt.

 

 

FILOSOFEREN IN RUSLAND

In de periode van 2011 tot 2014 kwam ik bijna elk kwartaal wel in Rusland om presentaties en workshops te geven. Ik ben vaak in Moskou geweest, maar ook in alle grote binnenlandse steden, zoals Sint-Petersburg, Novosibirsk, Jekaterinenburg en Tsjeljabinsk. Het waren altijd leuke, inspirerende trips, ook al begreep niet iedereen mijn motivatie om ze zo regelmatig in te plannen. Ik kon er ook niet echt een verklaring voor geven en toeristische reizen waren ’t zeker niet. Er is veel te zien en te ontdekken in Rusland, maar geloof me als ik zeg dat ik vaak niet verder kwam dan het vliegveld, het hotel en de lokale restaurants. Mijn schema’s zaten propvol en als er ook maar ergens een gaatje over was, kreeg ik er wel een sessie of interview bij. Werken in Rusland is niet als werken in Nederland. Russen zijn vriendelijk, maar stellen hoge eisen en werken snoeihard. De zakenwereld is een bikkelharde cultuur en daar moet je voor gemaakt zijn. Het was een mooie tijd, dat zeker, maar ik heb me wel het schompes moeten werken om in Rusland te kunnen presenteren.

 

Dat ik een paar jaar zo enorm actief was in Rusland, is zo ontstaan en ergens vond ik dat heel fijn. Het voelde altijd als een onderbreking van het dagelijkse, alsof ik tijdelijk even van de radar verdween om los te kunnen komen van de vaste patronen in Nederland. Daardoor waren het ook bijzonder vruchtbare momenten om nieuwe plannen te maken. In het vacuüm van een vreemde cultuur, ontheemd van het westen en met een taal die je niet spreekt, ontstonden de beste ideeën voor de toekomst. Moeilijke beslissingen bewaarde ik altijd voor mijn verblijf in Moskou, waar ik rustig kon filosoferen over waar ik naartoe wilde. Bovendien kon ik er altijd op rekenen dat ik inspiratie zou krijgen van de Russen zelf, want het zijn echte aanpakkers. Daadkracht zit bij hen in de genen. Vandaag iets besloten, is vandaag uitgevoerd; afspraak is afspraak.

 

Je kunt je voorstellen dat ik na twee weken Rusland behoorlijk fanatiek weer naar huis ging, met de grootste plannen voor de toekomst. Gevoed door de Russische mentaliteit liet ik er geen gras over groeien en legde ik mijn plannen meteen aan mijn team voor. Ik bracht het niet eens als een voorstel, maar als een voldongen feit. Wat ik wilde, daar had ik goed over nagedacht en dat moest meteen tot uitvoering gebracht worden – punt. Je voelt ‘m vast wel aankomen: niemand zat te wachten op mijn goedbedoelde actieplan. Niemand was er enthousiast over. Sterker nog: ik kreeg alleen maar weerstand van de mensen om me heen en zo zakte mijn enthousiasme al vrij snel tot het nulpunt. Het leek wel of ik alles wat ik opgooide moest verdedigen. Op een gegeven moment word je daar moe van en de fout die ik vaak maakte, is dat ik uit frustratie mijn plan in de prullenbak mieterde, gewoon om van het 'gezeur' af te zijn. Maar in werkelijkheid was er niks mis met mijn actieplannen. Mensen reageerden niet op wat ik had bedacht, maar op wie ik was geworden. Ze reageerden op mij.

 

HEB GEDULD MET JE OMGEVING

Omgaan met weerstand is lastig, zeker als je er niet op rekent. Je verwacht dat mensen die belangrijk voor je zijn je steunen en met je meegaan, maar het tegenovergestelde is waarheid. Het gekke is juist dat de mensen die het meest van je houden de meeste weerstand geven. Dat komt omdat zij de grootste schakeling moeten maken. Ze zien je bijna dagelijks en hebben een beeld van je dat aardig klopt – ze zien en volgen je patronen. Sommigen hebben deels, zo niet helemaal hun leven afgestemd op die patronen. Om dan ineens te zien dat je verandert, dat er iets uit jou komt wat ze niet hadden verwacht, dat brengt hun in een positie van onmacht. Ze hebben het proces dat eraan vooraf ging niet meegemaakt en dat is nou juist waar ze graag bij betrokken zijn en waar ze invloed op willen hebben, niet alleen om jou te helpen maar ook om hun eigen positie te beschermen.

 

Wat ik heb geleerd met de tijd en wat ik jou wil meegeven in deze fase van onze reis, is dat je moet leren incasseren. Kritiek kun je verwachten als je mensen confronteert met veranderingen waar ze niet op voorbereid zijn. Zeker de mensen die het dichtst bij je staan, kunnen ineens je grootste vijanden worden. Dat wil je niet en toch gebeurt ‘t. Je zult daar af en toe mee moeten dealen. Heb dus geduld met je omgeving, zeker nu het proces van oogsten is ingegaan en de veranderingen die je graag wilt zien langzaam zichtbaar worden. Houd echter wel verbinding met waar je deze workshop voor doet. Wees tactvol en correct, incasseer waar nodig, maar laat je omgeving niet zomaar invloed uitoefenen op jouw actieplan. Je hebt er veel voor gedaan om tot dit plan te komen en dat kun je niet zomaar wijzigen.

 

SCHOON SCHIP MAKEN

Ik zei in het begin al: ik zou willen dat ik een toverstafje had. Dan maakte ik de weg in één keer voor je vrij. Deze fase is niet leuk, maar probeer er de waarde van te zien. Accepteer dat weerstand bij het proces hoort. Het is namelijk essentieel. Zonder weerstand is er geen verandering mogelijk, omdat je anders blijft hangen in oude situaties (en dat wil je niet). Je hebt nu geroken aan een nieuwe toekomst en elke concessie die je moet doen met je omgeving voelt als een stap terug. Laat de weerstand daarom gewoon komen, want het helpt je ook om schoon schip te maken. Sommige mensen blijven in de weerstand zitten, wat je ook zegt of doet, en zullen nooit bereid zijn om stappen te zetten zodat ze met je meegroeien. Ook dat moet je accepteren, hoe pijnlijk of confronterend ook.

 

Wat ik je tot slot nog wil meegeven, is dat je je vizier in deze fase op scherp zet. Kijk nóg kritischer naar jezelf, naar je valkuilen en je uitdagingen. Kijk nog eens naar je actieplan. Klopt het wat er staat? Is dit het plan waarmee je het gaat redden? Of ben je misschien wat te voorzichtig geweest? Had je onbewust al rekening gehouden met weerstand uit je omgeving? Grijp het thema weerstand aan om de weg op een tactische manier vrij te maken, zodat je straks met ease & grace naar de finish gaat!

 

Van hart tot hart,

 

Janosh

{terug naar boven}