VERANKERING EN JOUW EUREKA-MOMENT.

Geef mij een maand de tijd om een fantastische, nieuwe workshop in elkaar te zetten en ik verzeker je: ik begin pas in de laatste week. Dat wachten tot het laatste moment is een patroon dat al jaren door al mijn creatieprocessen heen loopt en geloof het of niet: nooit ben ik te laat met het resultaat. Ik heb zelfs geen last van stress, want in de laatste uren voor het moment suprême, ben ik op mijn best. Natuurlijk heb ik wel eens overwogen om dit patroon te veranderen, maar ik ben er ook achter dat het niet uitmaakt hoe ver ik de datum voor me uit schuif. Iets in mij heeft de druk van het laatste moment nodig om tot manifestatie te komen. Heb ik die niet, dan laat ik dingen liggen of verdoe ik mijn tijd aan zaken die niet belangrijk zijn. Als je dit herkent, veroordeel jezelf dan niet. Het is een normaal verschijnsel dat hoort bij de fase waar je nu in zit.

 

DE LAATSTE LOODJES

Als ik kijk naar wat ik in de afgelopen tien jaar aan inspiratie, activiteiten en producten heb neergezet, kan ik geen enkel voorbeeld geven van iets dat ruim vóór de deadline af was. Neem bijvoorbeeld mijn boeken. Als ik met de uitgever rond de tafel ging zitten om een datum van uitgave vast te stellen, moest ik vaak op het laatste moment nog alle zeilen bijzetten om op tijd te kunnen leveren. Dat komt omdat ik onbewust weet dat de druk van de laatste fase mij over een psychologische grens duwt. Het zorgt ervoor dat ik de deur naar het verleden definitief achter me dichttrek en volledig ga staan in wat ik heb gecreëerd.

 

Laat ik het boek God ontmoet God weer als voorbeeld nemen. Ik was op de helft met het schrijven toen ik besloot om het verhaal te gaan publiceren. Ik maakte een cover (mijn totem) en onderzocht allerlei mogelijkheden om het boek zelfstandig op de markt te brengen – dat voelde voor mij het best. Intussen bleef ik het verhaal schrijven, maar omdat ik geen uitgever had die mij scherp hield, had ik voor mijn gevoel iets nodig om naartoe te kunnen leven, dus deed ik 't anders. Ik huurde een grote zaal af voor 500 mensen om een boekpresentatie te geven. Mensen die dit zelf wel eens gedaan hebben, weten dat hier hoge kosten aan verbonden zijn en dat je ver van tevoren moet beginnen met de promotie! Zo kwam het dat ik al tijdens het schrijfproces moest beginnen met het aankondigen van de boekpresentatie, terwijl er nog helemaal geen boek was. Ik was pas net op de helft, al wist ik dat toen nog niet. Optimistisch als ik ben, geloofde ik dat het allemaal wel goed zou komen.

 

Achteraf is het inderdaad goed gekomen… maar vraag me niet hoe! Ik heb zelden zó hard gewerkt aan een eindproduct en zoveel risico genomen in de afrondende fase. De dag voordat het verhaal naar de drukker moest, heb ik non-stop achter de computer gezeten, typend en zoekend naar (spel)fouten. Ik moest een nacht doorhalen om alles af te krijgen en heb ’s ochtends omstreeks 8 uur (bijna 24 uur later) het eindbestand in een mail gezet en op Verzenden geklikt. Had ik dit kunnen voorkomen? Ik vermoed van wel, maar dan weet ik zeker dat het boek minder krachtig was geweest. De laatste loodjes had ik nodig om volledig in de energie van mijn creatie te gaan staan. Ik moest diep gaan, niet om het boek op tijd af te krijgen, maar om het verhaal dat ik geschreven had te kunnen zijn.

 

HET LEF OM ERVOOR TE GAAN STAAN

In een afgeladen zaal stond ik alleen op het podium, enthousiast te vertellen over mijn nieuwe boek en alles wat het schrijfproces mij had opgeleverd. Vervuld van trots deelde ik mijn nieuwe inzichten en hoe je als lezer het boek ter inspiratie kunt gebruiken om tot de essentie van ons leven op aarde te komen. Gezien de setting verwacht je ‘t niet op dat moment, maar toch vond iemand het nodig om plotseling mijn verhaal te onderbreken. “Hoe zit het dan met jouw droom, Janosh?!” De scepsis bleek uit de toon waarop het gezegd werd en je kunt je voorstellen dat ik ten overstaan van 500 mensen gemakkelijk in paniek zou kunnen raken. In plaats daarvan flapte ik er meteen uit: “Mijn droom is net uitgekomen. Waarom denk je dat ik hier sta?” Ik kreeg er applaus voor en dat bewuste moment was voor mij een teken dat ik de transformatie van ‘ik doe’ naar ‘ik ben’ had doorleefd. Was ik in de laatste fase van het schrijfproces niet tot het gaatje gegaan, dan was ik zeker weten met knikkende knieën van het podium afgestapt. Dat is gelukkig niet gebeurd, omdat ik de energie van het boek in mezelf had verankerd. Het is onderdeel van mij, voor altijd. Daardoor ben ik op dit vlak niet meer gevoelig voor kritiek.

 

Zolang een idee of verlangen nog niet is geïntegreerd in je systeem, zweeft het om je heen en kunnen mensen je confronteren met het gevoel dat het nog geen onderdeel van je is. Het maakt niet uit hoe sterk je wil is om te manifesteren; als je jezelf niet zover krijgt dat je datgene wat jij verkondigt ook belichaamt, kom je niet over. Er zijn talloze voorbeelden van briljante mensen die de beste intenties hebben, maar niks van de grond krijgen omdat ze falen in het verankeringproces. De meest opvallende personen zijn dan ook niet per definitie de mensen met de beste ideeën of de meeste kennis, maar de mensen die laten zien waar ze in geloven. Dit is de belangrijkste les die ik in mijn leven heb geleerd: het gaat er niet om wat je zegt, wat je doet of hoe perfect je iets neerzet, maar om het lef om ervoor te gaan staan.

 

HOUD VAST AAN JOUW MANIER

Hoe bereik je het punt dat iets onderdeel van je wordt? Voor mij is dat vaak gekoppeld aan een datum. Als ik iets plan waar ik me op kan richten, weet ik dat ik vlak voor het eind door de tunnel moet. Er is dan geen weg meer terug naar het oude: een deel van mijn verleden wordt definitief overschreven. Dat ik steeds vlak voor het einde worstel met de deadline, heeft dus niks te maken met dat ik niet kan plannen. Het is puur dat ik de overstap naar de Nieuwe Ik zo lang mogelijk uitstel, tot het moment dat ik geen keuze meer heb en wel moet springen. Dan verdwijnen al mijn gedachten en voel ik mezelf veranderen. Het is een groots en machtig gevoel, alsof ik mijn voeten stevig in de aarde zet en niet meer van mijn plek af te krijgen ben.

 

Voordat jij ook allerlei data gaat inplannen om jezelf onder druk te zetten, zeg ik je: kopieer mij niet. Mijn manier is immers niet de manier. Er zijn genoeg andere methodes om door deze fase van het creatieproces te komen. Ik ken verhalen van mensen die zich dagenlang opsluiten op hun zolderkamer totdat ze hun Eureka-moment beleven. Er zijn ook mensen die eerst honderd keer voor de spiegel moeten staan om een affirmatie op te zeggen. Soms is een extreme uitdaging nodig om tot verankering te komen of een weekend in stilte in de natuur of in een klooster. De manier die werkt voor jou is waar je aan vast moet houden. Kijk naar je verleden en naar hoe je altijd gewend was om iets dat zich buiten jou afspeelde naar binnen te trekken. En als je ‘t niet weet, experimenteer dan. Zoek naar een opening om dat wat je zo graag wilt bereiken in jezelf toe te laten, waarna niets je meer kan raken of afleiden van de manifestatie waar je voor gekozen hebt.

Blijf erbij in deze fase. Het mooiste moet nog komen...

 

Van hart tot hart,

 

Janosh

{terug naar boven}