PORTALEN NAAR DE TOEKOMST OPENEN.

In periodes van nieuwe ontwikkelingen wil je niet in mijn kantoor zijn, want het is een bende! Overal slingeren boeken, kladjes, printjes en wat al niet meer. Op afstand ziet het eruit alsof ik niets meer onder controle heb, alsof ik leef in totale chaos, terwijl het voor mij heel normaal is. Ik wil ook niet dat iemand probeert de boel op te ruimen. Lief bedoeld, maar nee dank je! Hoe tegenstrijdig het ook mag klinken: ik weet op dat moment heel goed waar ik mee bezig ben, want ik ben aan het creëren. Er komt een energie vrij die ik probeer te kanaliseren en dat doe ik door zoveel mogelijk fysiek te maken. Het is een intens en chaotisch proces, maar omdat ik uit ervaring weet hoe dit werkt, maak ik me niet zo druk om de rommel. Ik zie het dan ook als puzzelen: voordat je kunt beginnen, moeten eerst alle stukjes op tafel liggen.

‘Zelfs de mooiste lotusbloem groeit op uit de modder.’ Dat is wat ik vaak tegen mensen zeg als ze bang zijn om controle over hun leven te verliezen. Soms is een beetje chaos nodig om de boel te ontwrichten: je komt los van oude patronen en ziet mogelijkheden die je eerder nog niet zag. Maar er zit ook een uitdaging in deze fase van creëren en dat is overgave. Als je in staat bent om je hoofd volledig uit te schakelen, fiets je moeiteloos door dit gedeelte heen en ervaar je ’t als een geweldige trip. Het voelt dan alsof je in een film zit en de regisseur, dat ben jij.  

DE KRACHT VAN PORTALEN

De eerste codes die ik maakte, liet ik thuis op tafel slingeren. Ze stonden niet op een website en ik had er ook geen bedoeling mee. Ik zag het puur als inspiratie voor mezelf. Het waren mijn totems. Door er elke dag even naar te kijken, voelde ik iets in mij gebeuren. Ergens in mijn onderbewustzijn werd er iets geactiveerd. Ik kreeg visioenen van situaties waarin ik in een positie zou komen om iets voor de mensheid te betekenen. De beelden waren vaag, ik kon er weinig uit opmaken, en toch voelde ik dat ze me iets te zeggen hadden. Ze gaven me de indruk dat ik onderweg was naar iets groots... iets waar ik normaal gesproken nooit van zou durven dromen. 

Zulke visioenen hield ik vaak maar heel even vast. In het dagelijkse patroon van leven en werken, verdween het gevoel al snel dat ik erbij had. Zo kwamen veel beelden niet overeen met mijn werkelijkheid, met uitzondering van een voor mij belangrijk visioen dat ik met je zal delen. Ik zag het beeld van een zaal met hooggeplaatste functionarissen, die naar mijn codes keken en zoedoende geïnspireerd werden om anders in het leven te staan. Een paar jaar later werd dit beeld realiteit. Ik stond op een beurs in Orlando, waar ik mijn werk presenteerde - dit was ver buiten mijn comfort zone - en een vrouw sprak me aan om te vragen of ik dit ook voor haar organisatie zou willen presenteren. Die vrouw bleek een afgezant van de Verenigde Naties te zijn. Ik gaf haar mijn contactgegevens en niet veel later kreeg ik een uitnodiging om op het hoofdkantoor van de VN in New York te verschijnen. Ik kon het haast niet geloven!

Nu ga ik je niet vertellen hoe geweldig 't was in New York. Ik vertel je hoe ik in staat was om dit zonder netwerk, strategie of noemenswaardige prestaties te bereiken. Wanneer je een plaatje te zien krijgt van een mogelijke toekomst (wat hoort bij deze fase van het proces) en je hecht je eraan, creëer je dat plaatje. Je trekt het je leven binnen. Maar dat betekent niet dat alles waar je over fantaseert ook altijd zal plaatsvinden. Visioenen zijn geen voorspellingen. Het zijn mogelijke bestemmingen waar je bewust voor moet kiezen. Het geheim is dat je je eraan hecht. Je moet het gevoel zien vast te houden en dat doe je door portalen te openen. Daarmee houd je de brug tussen het nu en de toekomst open.

EEN GLAZEN BOL

Portalen zijn essentieel om uit te komen waar je naartoe wilt. Zie het als dat je een landkaart gebruikt om van A naar B te reizen. Het valt echter niet rationeel te benaderen, want het speelt zich niet af in ons brein, maar op zielsniveau. De keuzes die je vandaag maakt, hebben invloed op morgen en soms gebeurt 't dat het onderbewustzijn jou de gebeurtenissen van morgen laat zien. Je hebt dan de keuze om het te laten gebeuren of om op tijd van je koers af te wijken. 

Een belangrijk persoon op mijn weg naar de VN was mijn trouwe vriend Steve Rother. Zonder zijn hulp was ik nooit in New York terecht gekomen, dat durf ik wel te zeggen. Al ver voordat ik met spiritualiteit in aanraking kwam, zag Steve iets in mij. Hij voelde waar ik naar onderweg was en dat heeft hij me op een treffende manier duidelijk gemaakt. Toen ik nog in de reclame zat, werd ik door zijn Nederlandse uitgever gevraagd om de cover van een van zijn boeken te ontwerpen en zo kwam 't dat Steve en ik elkaar ontmoetten en hij voor mij het portaal opende naar de toekomst, nadat hij zich op mij had afgestemd. Als bedankje voor mijn werk gaf hij mij een glazen bol met daarin een projectie van de wereld. Hij zei erbij: "Dit is jouw speelveld. Ga spelen."

Wat er toen gebeurde, was dat ik me begon te hechten aan een plaatje. Ik zag mezelf iets voor de wereld betekenen - dat was mijn visioen - en daarmee lag de weg naar de VN open. Zonder de glazen bol, waar ik dagelijks naar keek, was het me waarschijnlijk nooit gelukt. Dan was ik afgeleid geraakt en had ik het creatieproces nooit afgemaakt. Dit is wat er vorig jaar gebeurde, toen ik opnieuw een plaatje zag van mezelf bij de VN. In dezelfde periode kwam ik via Facebook in contact met de vrouw die mij in 2007 had uitgenodigd. Het leek een makkelijke zet en toch kwam 't op niks uit. Waarom niet? Omdat ik me niet direct had gehecht aan mijn toekomstbeeld. Ik was te veel afgeleid, te druk met andere keuzes maken. Daardoor kon 't niet gaan leven. Logisch dat de weg naar New York werd geblokkeerd, want in feite deed ik dat zelf.

Maar om aan te geven hoe belangrijk portalen zijn, heb ik op een uiterst simpele manier het creatieproces alsnog naar mijn hand kunnen zetten. Ik heb namelijk een vlaggetje met het logo van de VN uit het magazijn gevist en op mijn bureau gezet. Nu zul je denken: zo eenvoudig kan 't toch niet zijn?! Dan ben ik hier om je te vertellen: het heeft gewerkt. Door dat vlaggetje, hoe simpel ook, bleef ik dagelijks in contact met de VN en hield ik de lijn open. Zo is 't me gelukt om mijn beeld van de toekomst te creëren. De bevestiging heb ik vandaag gekregen, want in 2017 breng ik een bezoek aan de VN in Genève. Dit keer was er een ander persoon die mij heeft geholpen, iemand die ik niet kende en uit het niets verscheen om mij te helpen mijn creatie te voltooien. Is dat niet magisch?

Geloof in jezelf. Geloof in dit soort wonderen. Ik ben niet anders dan jij, want ik leef op dezelfde planeet, in dezelfde frequentie. Allemaal zijn we creators en het is aan ons om elkaar eraan te herinneren hoe het spel gespeeld moet worden. Mijn geheim weet je nu. Ik ben benieuwd wat jij ermee kunt!

Van hart tot hart,

Janosh

{terug naar boven}